بازگشت امام خمینی به وطن

سرانجام صبح روز 12 بهمن 1357 بود كه رهبر انقلاب به روی پله‌های هواپیما ظاهر گردیدند.

جمعیت انبوهی كه به استقبال رهبر خود رفته بودند در فرودگاه و در طول مسیر آن تا بهشت زهرا در طرفین خیابان ساعت‌ها به انتظار نشسته بودند تا حتی یك لحظه از نزدیك چهره نورانی رهبر دور از وطن خویش را ببینند. همه شهر گلباران و چراغانی بود. خنده از لب‌های هیچكس دور نمی‌شد. میلیون‌ها انسان كه از سراسر ایران برای دیدار امام خمینی (ره) به تهران آمده بودند در انتظار بودند. عده‌ای نیز در شهرستان‌ها دقیقه شماری می‌كردند. در فرودگاه عده‌ای از علما و یاران دیرین امام خمینی (ره) به استقبلال آمده بودند. امام خمینی (ره) قصد داشتند ابتدا در دانشگاه تهران چند دقیقه صحبت كنند، اما فشار جمعیت به حدی بود كه این كار غیرممكن می‌نمود، لذا مستقیماً به بهشت زهرا تغییر مسیر دادند و این خود نمایانگر احترام و ارزشی است كه امام خمینی (ره) قلباً به شهیدان و راه آنها دارند كه به جای رفتن به هر محل دیگر بهشت زهرا را پس از 15 سال دوری از وطن جهت سخنرانی انتخاب می‌كنند. مقصد امام خمینی (ره) در بهشت زهرا مزار شهدای گلگون كفن 17 شهریور بود.

اعلام تشکیل دولت موقت

امام پس از بازگشت از بهشت زهرا در یك اقامتگاه ساده در جنوب شهر منزل گزیدند. پس از ورود امام، سیل جمعیت بی‌وقفه برای دیدار در جریان بود. مردم اندك اندك با مقدماتی كه برای ورود امام و استقبال از ایشان ترتیب داده بودند آمادگی تشكیلاتی پیدا می‌كردند. در روزهای 15 تا 22 بهمن در كشور 2 دولت وجود داشت، یكی دولت موقت انقلاب اسلامی كه مشروعیت و قانونی بودن خود را از حكم امام بدست آورده و مورد تأیید همه ملت بود و دیگری دولت بختیار كه مردم و كارمندان انقلابی ادارات حتی اجازه نداده بودند وزیران كابینه او به داخل ساختمان وزارتخانه‌ها وارد شوند.

واقعه نیروی هوایی

مردم دسته دسته به دیدن امام می‌رفتند. ایران یكپارچه در جوش و خروش بود. همه چیز خبر از یك تحول سریع قریب الوقوع می‌داد. روز جمعه 20 بهمن، شب هنگام ناگهان صدای الله اكبر مردم از بام‌ها برخاست. خبر رسید كه لشگر گارد شاهنشاهی به تعدادی از افراد نیروی هوایی كه به انقلاب پیوسته‌اند حمله و تیراندازی كرده است.

مردم از همه جا به طرف پادگان نیروی هوایی شتافتند. درگیری و اجتماع مردم تا صبح به طول انجامید. افراد نیروی هوایی با مشاهده امت حزب الله جان بر كف درهای پادگان را به روی مردم گشودند. درهای اسلحه خانه شكسته شد و مردم مسلح شدند.

اعلام حکومت نظامی

با مسلح شدن مردم، شهر به حالت جنگی درآمد. ساعت 2 بعد از ظهر روز شنبه 21 بهمن رادیو كه در اشغال نظامیان بود اعلام كرد كه از ساعت 4 بعد از ظهر حكومت نظامی برقرار است و احدی حق عبور و حضور در معابر را ندارد. معلوم بود كه آمریكا می‌خواهد آخرین حربه خود را به كار برد. ساعت‌های تعیین سرنوشت فرا رسیده بود. همه منتظر بودند ببینند امام در برابر این تهدید جدی چه عكس‌العملی نشان می‌دهد. اندكی قبل از آغاز حكومت نظامی اعلامیه امام كه در آن  حكومت نظامی را لغو كرده بود در شهر دست به دست و دهان به دهان منتشر شد. امام فرموده بودند:... « ا علامیه امروز حكومت نظامی خدعه و خلاف شرع است و مردم به هیچ وجه به آن  اعتنا نكنند. برادران و خواهران عزیزم هراس به دل خود راه ندهید كه به خواست خداوند تعالی حق پیروز است ....» مردم یكپارچه به خیابان‌ها آمدند، جمعیت در همه‌جا موج می‌ز‌د، حكومت نظامی شكست خورد و درگیری بین مردمی كه مسلح شده بودند و نیروهایی كه از ارتش به مردم پیوسته بودند با تانك‌ها و قوای گارد و بعضی مراكز نظامی و كلانتری‌ها آغاز شد.

پیروزی انقلاب اسلامی در 22 بهمن سال 1357

انقلاب اسلامی ایران 22 بهمن سال 1357 به پیروزی رسید و مردم انقلابی، اداره حكومت كشور را به دست گرفتند. پس از پیروزی انقلاب، ایران از نظر اوضاع و احوال داخلی عرصه حوادث تاریخی و مهم بی‌شمار و از نظر مسائل بین‌المللی كانون توجه سیاستمداران و عموم مردم جهان شد. این انقلاب نهضت مستقلی بود و با تأثیری كه بر مستضعفان و مخصوصاً مسلمانان جهان به جا نهاده بود كاخ‌های مستكبران را به لرزه افكنده بود. به همین جهت از آغاز، آماج دشمنی و توطئه ابرقدرت‌ها شد. در سال‌های پس از پیروزی انقلاب كمیت و كیفیت حوادث كشور به اندازه‌ای فراوان و مهم بوده است كه سال‌های پیش از پیروزی انقلاب اسلامی و حتی سال 1357 در مقایسه با آن بسیار آرام و كم حادثه است.

نوشته شده در تاریخ جمعه 28 آبان 1389    | توسط: محمد جمالده    |    | نظرات()